هزار ترانه و تردید

هزار ترانه و تردید

 

هنوز

       در رقص-وقفه‌هاي جاده‌ی هراز

                               هزار ترانه و ترديدی

گريزان از فرو رفتن در برف

                          لرزيده در من و

                                 در سکوت

کوه نگاه تو، جاری در من و

رود  نگاه من، ايستاده بر تو

تا دريا-شبِ بي‌وقفه

تا تاب‌بازي خنده‌های تو

تلو تلو خوری جان من

و ژانگولر بازی ِ آتش

در شرم ِ هم‌نشيني گونه و سرخاب

تا تداوم ِ آن ندااا

ندای مولانای تو:

“دزديده چون جان مي‌روي اندر ميان ِ جان من”

×××

هنوز

ـ بي حرفی از زمان ـ

در قامت هاشوری از خطوط

دستم به دور هاله‌ای از توهم و ترديد

ـ به دور هيچ ـ

تهی می‌شوم

در سکون  رود

در پريشانی کوه

“بي‌رونقِ بستان من”

لینک این شعر حسین گایینی در مجله ادبی پیاده‌رو

http://www.piadero.ir/portal/index.php?do=post&id=906

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − 10 =