چرا افراد موفق هرگز تلفن همراه هوشمند را با خود به جلسات نمی‌آورند؟

چرا افراد موفق هرگز تلفن همراه هوشمند را با خود به جلسات نمی‌آورند؟

تلفن‌های همراه هوشمند، همه را دیوانه می‌کنند!
هیچ کاری بدتر از بیرون آوردن تلفن همراه هوشمند آن هم وسط یک جلسه نیست… ارسال/دریافت پیام، و یا یک نگاه به تلفن‌تان می‌تواند طرف مقابل را سرد و ناامید کند!
یافته های تحقیق محققان مدرسه کار و کسب مارشال دانشگاه یو اس سی از ۵۵۴ متخصص تمام وقت با در آمد ۳۰ هزار دلار به بالا و شاغل در شرکت‌های دارای حداقل ۵۰ نفر پرسنل، حاکی از آن است که:
✅۸۶ درصد فکر می‌کنند پاسخ دادن به تلفن حین جلسات کار نادرستی است.
✅۸۴ درصد فکر می‌کنند نوشتن پیامک و یا ایمیل حین جلسات کار نادرستی است.
✅۶۶ درصد فکر می‌کنند نوشتن پیامک و یا ایمیل حتی در ناهار کاری هم کار نادرستی است.
♦️پس هرچه درآمد بیشتر می‌شود، میزان استفاده از تلفن همراه هوشمند (در جلسات) هم کمتر می‌شود!
چرا آدم‌ها به این می‌رسند که استفاده از تلفن هوشمند در جلسات کار نادرستی است؟
وقتی تلفن‌تان را در یک جلسه بیرون می‌آورید، این نشان دهنده موارد ذیل است:

ادامه مطلب

معرفی یک کتاب: جامعه‌شناسی خودمانی

معرفی یک کتاب: جامعه‌شناسی خودمانی

جامعه شناسی خودمانی (چرا درمانده‌ایم؟) …نوشته‌ی حسن نراقی

حسن نراقی در این کتاب به شکلی صادقانه مشکلات اجتماعی ما را بازگو کرده که اگر باخودمان رو راست باشیم، آشكارا در رفتارهای روزمره و ناخودآگاه‌مان این مشکلات را می‌بینیم.

نويسنده در مقدمه يادآور می‌شود كه:

«من تمامی سعی خود را در این نوشته‌ها صرف نشان دادن علایم این امراض خواهم نمود؛ اما ادعای معالجه آن را هم ندارم. چه باور دارم که اگر به وجود بیماری در جامعه‌مان اعتقاد پیدا کردیم تک تک خودمان برای خودمان طبیبان بسیار حاذقی خواهیم بود»…حسن نراقی در مقدمه کتاب دیگرش می‌گوید: «من در کتاب جامعه شناسی خودمانی مطلب تازه‌ای را نگفته بودم که خواننده به گوشش نخورده باشد و یا آن را نداند و با آن بیگانه باشد. من فقط تصاویر قطعه قطعه شده اجتماعی را درست مثل بازی پازل به گونه‌ای پهلوی هم قراردادم که تصویر کلی بتواند خودش را راحت‌تر نشان دهد»

در مقدمه‌ی کتاب هم چنین از قول نویسنده می‌خوانیم: «نکته‌ای را که در مورد آن کم گفته‌اند و من می‌خواهم روی آن تأکید بیشتری بکنم، این است که سهم نخبگان ما را، رهبران فکریمان را، رهبران سیاسیمان را، شعرا و نویسندگان‌مان را، سهم اینها را، و بالاتر از همه سهم خودمان را در این معماری سرنوشتمان از آنچه که بوده و هست به مراتب کمتر نشان داده‌اند و بر روی آن کمتر بحث کرده‌اند.

صادقانه با خود بیندیشیم که ما چگونه ما شدیم؟ و اصلا چرا رویمان نشود؟ واقعا قبل از این سوال، یک تعریفی هم از «ما» بکنیم که این «مایی» که از آن صحبت می‌­کنیم، چگونه مایی است؟

ادامه مطلب

۶ شاخص کارآمد بودن یک فرهنگ

۶ شاخص کارآمد بودن یک فرهنگ

روز دوشنبه پانزدهم مهر ماه سال ۱۳۹۲، گردهم آیی “خانه‌ی مدیران” میزبان ِ محمود سریع‌القلم با عنوانِ “فرهنگ و کارآمدی” بود. آقای سریع‌القلم ابتدا با بیان برخی از انبوه ِ مشکلات ِ اجتماعی و فردی ما ایرانیان، به کهنه بودنِ افکار ما اشاره کرد و ریشه‌ی آن را فرهنگی دانست و در ادامه راه حل‌های خود را برای حل مشکلات فرهنگی ارایه داد.  چکیده‌ای از سخنان ِ محمود سریع‌القلم:

نحوه‌ی برخورد دستگاه‌های اجرایی با عامه‌ی مردم، روش رانندگی شهروندان، وضعیت فرودگاه‌ها و جاده‌های کشور… برخی مصادیقی هستند که نشان می‌دهند افکار ما و روش برخورد ما با مسایل قدیمی است.

ما تکنولوژی‌های جدید و به روز داریم اما هنوز مشکل داریم و نحوه‌ی مدیریت‌مان کهنه است. چون افکارمان قدیمی است. و دلیل آن این است که کشور ما یک کشور بین‌المللی نیست. مدیران و کارگزاران و سیاست‌گزاران  ما اندیشه‌ی بین المللی ندارند. دلیل بین‌المللی نبودن‌مان این است که ما به عنوان یک جامعه هنوز تصمیم نگرفته‌ایم که توسعه پیدا کنیم و از نظام بین‌الملل تاثیر بگیریم و تاثیر بگذاریم.

یک نمونه از کهنه بودن افکار در جامعه‌ی ما این است که برای بسیاری نظام بین‌الملل به معنای امریکا و اسراییل است؛ اینها تفکرات دهه‌ی ۶۰ میلادی و افکار چپ و کمونیستی است که مانع ورود ما به دنیای جدید و استفاده از فناوری و تولید ثروت می‌باشد… دنیا فرصت و محلی ست برای کار و فعالیت و اثر پذیری و اثر‌گذاری…

مهم‌ترین هدف حکم‌رانی تولید قدرت و ثروت برای کشور است، هر هدف دیگری حاشیه‌ای است. تولید قدرت و ثروت به منظور فراهم کردن قدرت چانه‌زنی کشور و افزایش کیفیت زندگی مردم… بنابراین در این روزهای جدید پیش آمده در کشور،  نیازمند تغییر افکار و پارادیم شیفت هستیم. به عنوان مثال باید از منظر علمی و به دور از ملاحظات سیاسی بررسی کنیم که اگر برنامه‌ی هسته‌ای قدرت و ثروت ملی به همراه ندارد، تغییرش دهیم و به برنامه‌ی دیگری مثل برنامه‌ی افزایش توان دریایی روی آوریم که پتانسیل بالایی داریم و حساسیت بین‌المللی نیز نخواهد داشت…

با تغییر پارادایم فکری می‌توانیم با دنیا کار کنیم و در نتیجه فرصتی برای حاشیه‌سازی نخواهیم داشت و به مزیت نسبی خود می‌اندیشیم و در صحنه‌ی بین المللی اثر گذار خواهیم بود…

مانع بزرگ ما ایرانیان در این راه مسایل فرهنگی است… فرهنگ عمومی و مدنی جامعه در حوزه‌ی توسعه به معنای فرهنگ کار جمعی است…

در این بخش شاخص‌های کار‌آمدی را ذکر می‌کنم:  ادامه مطلب